Τι έγινε; Τι έχω κάνει λάθος; Μια προφανής απάντηση είναι πως δεν αγόραζα λαχεία όσο συχνά θα έπρεπε. Είναι όμως μόνο αυτό; Πίστευα πως είχα τον έλεγχο στο πώς θα εξελιχθεί η ζωή μου. Θα διαβάσω, θα σπουδάσω, θα βρω δουλειά, θα βγάλω χρήματα, θα κερδίσω το λαχείο, θα κάνω οικογένεια, θα προσέχω την υγεία μου, δεν θα αρρωστήσω ποτέ. Εύκολο έτσι;

Ένα από τα μεγαλύτερα σοκ που βιώνουμε οι άνθρωποι μεγαλώνοντας, είναι η συνειδητοποίηση πως δεν υπάρχει πάντα αντιστοιχία ¨προσδοκίας- αποτελέσματος¨. Και ενώ συνήθως διατηρώ την αίσθηση πως τα έχω κάνει όλα σωστά, περιμένοντας να λάβω το αντίστοιχο αποτέλεσμα, η πραγματικότητα αρκετά συχνά με διαψεύδει. Το αποτέλεσμα που παίρνω, όχι απλά δεν είναι το προσδοκώμενο, αλλά πολλές φορές είναι πολύ χειρότερο.

Όταν γυρνάω το κλειδί στη μίζα του αυτοκινήτου, έχω την απαίτηση από αυτό να παίρνει μπρος. Η στιγμή που γυρνάω το κλειδί είναι μια απόφαση που παίρνω στο παρόν, στο εδώ και το τώρα, και από αυτήν προσδοκώ ένα αποτέλεσμα στο μέλλον. Τις περισσότερες φορές αυτή η απόφαση φέρνει όντως το αποτέλεσμα που θέλω και, κοίτα να δεις, τότε δεν το αντιλαμβάνομαι ή δεν του δίνω ιδιαίτερη σημασία γιατί το θεωρώ αυτονόητο. Στην καθημερινότητα, πολλές ανάλογες αποφάσεις μου οδηγούν στο αποτέλεσμα που προσδοκώ.

Υπάρχουν όμως και οι φορές που το αυτοκίνητο δεν παίρνει μπρος. Λιγότερες φορές, ελάχιστες ίσως, αλλά αυτές είναι που έχουν τελικά σημασία. Αυτές είναι που νιώθω πως καθορίζουν τη ζωή μου με αρνητικό τρόπο. Αυτή η ανυπόφορη ανακολουθία ¨προσδοκίας- αποτελέσματος¨. Σε αυτές τις περιπτώσεις τι πάει στραβά; Μερικοί το ονομάζουν κάρμα, πεπρωμένο ή κακή τύχη. Άλλοι θεϊκή παρέμβαση, Θεία τιμωρία. Όπως και να έχει, έχω μεγάλη ανάγκη να συμφιλιωθώ με το ανεξέλεγκτο που βρίσκεται έξω από εμένα. Και γι’ αυτό χρειάζομαι δύο εργαλεία. Να εξετάσω την αιτία. Να δω τι έχω κάνει πριν γυρίσω το κλειδί. Αν έχω κάνει κάποιο λάθος που μπορώ να αποφύγω στο μέλλον, ώστε να ελαχιστοποιήσω τις φορές που δεν θα πάρει μπρος το αυτοκίνητο. Από το να έχω αφήσει τα φώτα αναμμένα έως το να μην έχω βάλει βενζίνη. Δεύτερον, να σκεφτώ πώς θα χειριστώ σε δεύτερο χρόνο την κατάσταση, ακόμα και αν έχει στραβώσει και έχει χαλάσει τα αρχικά μου πλάνα. Κατανοώ μεγαλώνοντας πως όσο και αν φροντίσω κάτι, όσο καλά και αν το οργανώσω, όσο και αν προσπαθήσω να το φέρω στα δικά μου μέτρα, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να πάει κάτι διαφορετικά. Λέω διαφορετικά και όχι άσχημα, γιατί το «άσχημα» είναι μια δική μου ερμηνεία. Είναι τόσα πολλά τα εξαρτήματα που συνεργάζονται για να δουλεύει το αυτοκίνητό μου, που υπάρχει πάντα η πιθανότητα να έχει χαλάσει κάτι για το οποίο ούτε έφταιγα, αλλά ούτε θα μπορούσα να το είχα προβλέψει. Η κατάσταση είναι αυτή που είναι και εγώ απλά καλούμαι να την αξιολογήσω και να δω αν θα φτάσω στον προορισμό μου πεζή ή με ταξί. Πάντως, αυτό δεν σημαίνει ότι το αυτοκίνητό μου με μισεί, ούτε με εκδικείται και ας αισθάνομαι έτσι εκείνη την στιγμή. Νιώθω μεγάλη ανακούφιση όταν το σκέφτομαι αυτό.

Ζω σε ένα σύμπαν πιθανοτήτων και με τις ενέργειές μου αυξάνω τις πιθανότητες να γίνει αυτό που επιθυμώ. Το εντυπωσιακό είναι ότι μέσα σε αμέτρητες πιθανές εκβάσεις, τις περισσότερες φορές καταφέρνω να φέρω το επιθυμητό αποτέλεσμα και ας μην το αντιλαμβάνομαι πάντα. Σε στιγμές ανατροπής όμως, τότε είναι που έχω την επιλογή να πω «είναι αυτό που είναι» και να συνεχίσω. Και αυτό είναι υπέροχο!

Στην ερώτηση «τι δεν κάνω καλά;» απαντάω πολύ γρήγορα. Λογικό, αφού σε αυτό εστιάζω. Πολλές φορές, μόνο σε αυτό!

Περιμένω πώς και πώς την επιβράβευση των άλλων να μου αναδείξει τι κάνω καλά και πού τα καταφέρνω. Λες και οι άλλοι με ξέρουν καλύτερα από ότι εγώ τον ίδιο μου τον εαυτό. Βασανιστικό ακούγεται τώρα που το σκέφτομαι. Σαν να παίζω πιάνο και να μπορούν μόνο οι άλλοι να ακούσουν τη μελωδία μου. Και από την άλλη, πόσες φορές χωρίς την επιβράβευσή τους χάνω το νόημα… Σαν τότε να μην αξίζει καν η μελωδία που παίζω. Ούτε καν το γεγονός ότι παίζω. Αν όχι για τους άλλους, τότε για ποιον;

Για σκέψου… Επιλέγω να αγνοήσω τον βασικότερο από όλους τους ακροατές. Τον ακροατή με τη μεγαλύτερη δύναμη στα χέρια του. Αυτόν που μπορεί να καθορίσει το αποτέλεσμα και που γι’ αυτόν το αποτέλεσμα έχει μακροπρόθεσμη αξία. Τον εαυτό μου.

Έχω εξασκήσει πολύ την ικανότητά μου να εστιάζω στο τι δεν κάνω καλά. Αναπόφευκτα, έχω ξεχάσει την ικανότητά μου να βλέπω και να απολαμβάνω όσα κάνω καλά. Και πολλές φορές νιώθω ευγνώμων που υπάρχουν οι άλλοι ακροατές να μου υπενθυμίζουν τα καλά μου. Όμως αυτοί δεν είναι πάντα εκεί να ακούνε τη μελωδία μου, ή δεν είναι πάντα εκεί με τον ίδιο τρόπο. Αν θέλω σταθερότητα, οφείλω να αναγνωρίσω ότι υπάρχει και αυτός ο ακροατής που πολύ συχνά επιλέγω να αγνοήσω, όμως στην πραγματικότητα είναι πάντα εκεί. Μπορεί αυτός να μου δώσει την επιβράβευση. Μια επιβράβευση που θα έχει άλλη αξία!

Μου αξίζει να ζω ευτυχισμένα και γι’ αυτό παλεύω καθημερινά. Μέχρι που μου γίνεται καταναγκασμός, εμμονή, μονόδρομος. Και τότε γίνομαι ο δικτάτορας του εαυτού μου, που μου επιβάλω έναν και μόνο έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο ζωής.

Όμως η ζωή με ξεγελάει, φέρνοντας στο δρόμο μου κάθε είδους προβλήματα και άσχημα συναισθήματα. Και τότε ο μονόδρομος της ευτυχίας, καταλήγει σε αδιέξοδο. Τότε παλεύω να βρω το δρόμο μου, κλείνοντας τα μάτια σε οτιδήποτε αρνητικό μαυρίζει απειλητικά το ροζ σύννεφο. Δεν αντιλαμβάνομαι ότι τότε είναι που ενδυναμώνω περισσότερο τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων.

Αν κοιτάξω προσεκτικά, θα αντιληφθώ ότι αυτή η σκοτεινή πλευρά αναμφίβολα υπάρχει, είτε επιλέγω να τη δω είτε όχι. Κάποια στιγμή τον πόνο κανείς δεν θα καταφέρει να τον προλάβει. Όμως ευτυχώς για μένα, το νόημα στα πράγματα παραμένει προσωπική μου υπόθεση. Το αρνητικό είναι προφανές ότι πονάει. Το νιώθω, δεν χρειάζεται να εθελοτυφλώ. Στην πραγματικότητα, το νιώθω ακόμα και αν εθελοτυφλώ. Μπορώ να μη μείνω όμως σε αυτό. Γιατί το αρνητικό κρύβει ταυτόχρονα πολύτιμες αλήθειες, με σημαντικότερη από όλες την αλήθεια ότι μπορώ να το αντέξω και να ανταπεξέλθω στη δυσκολία που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό είναι ένα μάθημα που δύσκολα ξεχνιέται στη μετέπειτα πορεία μου.

Σταδιακά καταλαβαίνω ότι ακόμα και όταν οι καιροί είναι δύσκολοι, κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει μια καλή ζωή. Τώρα, αν αυτό ονομάζεται ευτυχία, παραμένει κάτι υποκειμενικό.

Όταν αρρωσταίνω, να βιάζομαι να γίνω καλά μέσα από φάρμακα και κάθε είδους γιατροσόφια, ώστε να επιστρέψω στην κανονικότητά μου,

όταν χτυπάω, να φροντίζω τα τραύματά μου μέχρι να κλείσουν,

όταν βάζω κιλά, να στερούμαι το φαγητό για να φτάσω και πάλι στην επιθυμητή εικόνα μου.

Μου έμαθαν ότι κάθε είδους ασθένεια, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά στο σώμα μου και με αυτό ως δεδομένο, η λύση είναι προφανής. Ένα σώμα που δεν λειτουργεί σωστά, χρειάζεται επιδιόρθωση.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι το να προσέχω το σώμα μου δεν φτάνει για να είμαι υγιής.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι όσα σκέφτομαι έχουν σημασία και ότι οι αρνητικές σκέψεις μακροπρόθεσμα μου κάνουν κακό, μεγαλύτερο από όσο φαντάζομαι.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι τα αρνητικά μου συναισθήματα δεν είναι κάτι κακό που πρέπει πάντα να καταπιέζω. Γιατί όσο το κάνω αυτό, τόσο εκείνα επιμένουν.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι το να μισώ τον εαυτό μου για τα λάθη μου και τις ανεπάρκειές μου, το να παλεύω εσωτερικά με αντίπαλο τον ίδιο μου τον εαυτό, με βλάπτει τόσο, που το σώμα μου αντιδρά.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι το είναι μου δεν είναι μόνο σώμα. Όλα λειτουργούν μέσα από μια αόρατη σύνδεση, τη σύνδεση μεταξύ σώματος και ψυχής. Και ότι οι ασθένειες, τα σωματικά τραύματα, η αύξηση του βάρους μου, μπορεί να είναι το σύμπτωμα μιας πιο βαθιάς διαταραχής στο σύστημά μου. Για να εντοπίσω τι πάει στραβά, δεν φτάνει να εξετάσω μόνο το σώμα μου. Χρειάζεται να ανοίξω το πλάνο μου και να δω όσα δεν μου έμαθε κανείς.

………

Η υγεία που όλοι ευχόμαστε να έχουμε, είναι ένα κράμα σωματικής και ψυχικής ισορροπίας. Το σώμα και η ψυχή είναι ένα σύνολο και όταν το ένα από τα δύο του μέρη πονά, τότε αυτόματα πονάει και το άλλο.

Στο σήμερα κάτι με οδήγησε. Οι συνθήκες, οι άλλοι, οι ίδιες μου οι επιλογές. Δεν ξέρω πού αλλού θα βρισκόμουν αν τα πράγματα έρχονταν διαφορετικά. Και δεν θα ξέρω ποτέ. Είναι ακατόρθωτο να προβλέψεις τόσους παράγοντες. Όμως ξέρω ότι αυτά που με έφεραν εδώ, αποτελούν όλα πληροφορίες που έχω στα χέρια μου. Μια πολύτιμη βάση δεδομένων με όλα τα στοιχεία για το τι μου συνέβη, τι έκανα και τι αποτέλεσμα έφερε το καθετί στη ζωή μου.

Θα προχωρήσω όπως και να ‘χει.

Όμως υπάρχουν στιγμές που δεν μου αρκεί μόνο να προχωρήσω. Θέλω να προχωρήσω προς κάτι που να μου κάνει νόημα. Κάποιες φορές βλέπω ξεκάθαρα την πορεία που χρειάζεται να ακολουθήσω. Μάλλον γιατί βλέπω ξεκάθαρα πού θέλω να φτάσω. Άλλες φορές πάλι, χάνομαι. Και τότε ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή για να ανατρέξω στη βάση δεδομένων μου. Το παρελθόν μου ξέρει πολλά. Αν ακούσω προσεκτικά, θα μου μιλήσει. Αρκεί να μη φοβάμαι να ακούσω. Θα μου αποκαλύψει τι χρειάζεται να κάνω και τι όχι. Θα μου εκμυστηρευτεί ότι όσα νομίζω ότι δεν ξέρω ή όσα φοβάμαι, τα έχω ήδη αγγίξει παλαιότερα. Κι αν έχω μπροστά μου κάτι καινούριο, σίγουρα δεν είναι εξ’ ολοκλήρου καινούριο.

Θα προχωρήσω όπως και να ‘χει. Αλλά για να προχωρήσω προς κάτι που να μου κάνει νόημα, οφείλω να θυμάμαι. Όσα με ικανοποίησαν, αλλά και όσα με πλήγωσαν. Όσα με γιάτρεψαν, αλλά και όσα με στιγμάτισαν με τον χειρότερο τρόπο. Αυτή άλλωστε είναι η ιστορία μου. Κι αν από εδώ και πέρα επιθυμώ κάτι καλύτερο για μένα, αυτό είναι πάντα μια καλή αρχή. Αρκεί να θυμάμαι.

Να θυμάμαι ότι το χθες είναι ο οδηγός του αύριο.

Θα με αναγνωρίσω;

Θα με αποδεχτούν και χωρίς αυτήν;

Άραγε, εγώ θα αποδεχτώ τον εαυτό μου;

Κάποιος είπε ότι στο ταξίδι μου προς την αυτογνωσία μπορώ και να μην είμαι μόνος. Θα μιλήσω, αλλά και θα ακούσω. Θα ταυτιστώ, αλλά και θα διαφοροποιηθώ. Μπορώ να στηριχθώ και ταυτόχρονα να στηρίξω.

Φτάνει να το θέλω.

…..

Ποιος δεν θα ήθελε να εξερευνήσει τον εαυτό του, αυτό το υπέροχο πλάσμα;

Ομάδα αυτογνωσίας 6 συναντήσεων

Έναρξη: Δευτέρα 22/10/2018

Ώρα: 19.00-20.30

Συντονισμός: Σίσσυ Σιδηροπούλου

Τόπος διεξαγωγής: Κομνηνών 14 Θεσσαλονίκη

Συνολικό κόστος: 120 ευρώ

Πληροφορίες/δηλώσεις συμμετοχής: Σίσσυ Σιδηροπούλου 6972799063

Όταν αποφασίζω να αλλάξω, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συναντήσω μικρές ή μεγάλες δυσκολίες. Πριν ξεκινήσω όμως μια αλλαγή, χρειάζεται αρχικά να παρατηρήσω και να παραδεχτώ ότι χρειάζομαι να αλλάξω. Και αυτό το πρώτο βήμα, είναι αρκετά συχνά και το πιο δύσκολο.

Είμαι καλά εδώ; Όπως είμαι, με αυτά που έχω, με αυτά που κάνω, με τους ανθρώπους που επέλεξα να έχω στη ζωή μου, εδώ που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή;

Αν τολμήσω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, η ερώτηση αυτή κάποιες φορές θα συνοδεύεται από μια σκληρή απάντηση. Μια απάντηση που σπάει τον καταναγκασμό του να λέω ότι είμαι καλά ενώ δεν είμαι. Μια απάντηση που πιέζει για αλλαγή.

Η ζωή είναι όντως μικρή, όταν δεν τη ζω όπως θέλω. Για να τη ζήσω όπως εγώ θέλω, οφείλω να θέτω στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση κάθε μέρα και να ρισκάρω να δώσω αρνητική απάντηση, αγνοώντας τις δικαιολογίες που έμαθα να λέω. Και τότε, αν φυσικά το θελήσω, οφείλω να αλλάξω και να επιλέξω κάτι άλλο. Το οφείλω στον εαυτό μου. Κι αν στην αρχή θα είναι δύσκολο να λειτουργώ έτσι, στην πορεία θα είναι πια συνηθισμένο. Γιατί το να κάνω επιλογές που μου ταιριάζουν, θα μου είναι πλέον βίωμα.

Δεν παραμυθιάζομαι. Οι ριζικές αλλαγές δεν έρχονται έτσι εύκολα. Αρκετές φορές είναι επώδυνες. Απαιτούν τον κόπο μου, το χρόνο μου και την προσήλωσή μου. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι μικρές, καθημερινές αλλαγές που δεν με βγάζουν πολύ έξω από τα νερά που έμαθα ως τώρα να κολυμπώ. Ακόμα κι αυτές όμως, βελτιώνουν αυτό που νιώθω, αυτό που κάνω, αυτό που είμαι. Μάλιστα, αρκετά συχνά οι μεγάλες αλλαγές προκύπτουν σταδιακά από πολλές μικρές.

Σε βάθος χρόνου θα κοιτάξω πίσω μου. Είναι ωραίο να το κάνει κανείς αυτό. Τότε πιστεύω ότι δεν θα εστιάσω στις αλλαγές που έκανα, στις δυσκολίες που συνάντησα και στο πόσο επώδυνες ήταν, αλλά στα αποτελέσματα που αυτές μου έφεραν. Και αυτό λέει πολλά για τις ίδιες τις αλλαγές!

Οι τέλειες ζωές των άλλων είναι αυτές που συχνά συναντάς μπροστά σου, μέσα από την οθόνη σου, αυτές που φτάνουν στα αυτιά σου. Αυτές που μεταξύ πολλών άλλων επιλέγεις να προσέξεις. Σε γοητεύουν και σε έλκουν σε σημείο που αναπόφευκτα οδηγείσαι στη σύγκριση με τη δική σου ζωή. Σε μια ζωή που μπροστά σε αυτές τις τέλειες, μοιάζει ξαφνικά ανούσια και άχρωμη, γεμάτη μόνο με δυσκολίες και υποχρεώσεις. Χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τα μάτια των άλλων. Χωρίς καμία αίγλη.

Και τότε η σύγκριση μπορεί να αποβεί ολέθρια. Τα βάζεις με την κακιά μοίρα, τις άσχημες συνθήκες, την άδικη κοινωνία, τους ανεύθυνους γονείς, τον ανάξιο εαυτό σου. Αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος και γιατί εσένα δεν σου αξίζει μία τέλεια ζωή. Τι παραπάνω έχουν οι άλλοι; Γιατί εσύ είσαι ο άτυχος και οι άλλοι οι τυχεροί;

Μέσα στην απογοήτευση, το θυμό και την αδικία, χρειάζεται να σκεφτείς ψύχραιμα…

Πολλές φορές ένα εντυπωσιακό περιτύλιγμα, σε κάνει εσφαλμένα να πιστεύεις ότι και το εσωτερικό του είναι εξίσου εντυπωσιακό. Με παρόμοιο τρόπο, οι τέλειες ζωές είναι ικανές να σε παραπλανήσουν. Στην πραγματικότητα, αυτό που δείχνουν είναι το έξω και όχι το μέσα, το μερικό και όχι το σύνολο, το ‘’σκηνοθετημένο’’ και όχι το αληθινό. Το τέλειο σε όλα τα επίπεδα δεν υπάρχει πουθενά. Ακόμα και αν υπήρχε, πιθανότατα δεν θα συνοδευόταν από την ανάγκη προβολής. Οι άλλοι με τις τέλειες ζωές τους, για τους δικούς τους λόγους έχουν την ανάγκη να προβάλλουν αυτό το κομμάτι τους, κρύβοντας με δεξιοτεχνία όσα δεν ταιριάζουν με το τέλειο.

Είναι σίγουρο ότι και εσύ έχεις κάποια κομμάτια τέλειας ζωής. Έχεις όμως την ανάγκη να τα προβάλλεις;

Έτσι είναι οι σχέσεις. Έχουν εγγύτητα, οικειότητα. Το ξέρω.

Στην αρχή μπορώ πάντα και το κρατώ σε ασφαλή πλαίσια. Σου δείχνω ό, τι και όσα θέλω. Αφήνω τα άσχημα εκτός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα δεις από την αρχή. Φοβάμαι όμως ότι αργά ή γρήγορα δεν θα μπορώ πλέον να το ελέγχω. Ίσως τότε να είναι μια καλή στιγμή να φύγω. Έτσι θα κρατήσεις μόνο τα καλά μου. Και όλα θα είναι εντάξει. Δεν θα έχω πλέον εσένα, αλλά θα είμαι ασφαλής. Θα κρατώ την εικόνα μου μόνο για μένα.

Είχα πάντα την αίσθηση ότι φοβάμαι εσένα. Που διεισδύεις σαν ξένο σώμα στον κόσμο μου. Σταδιακά καταλαβαίνω ότι δεν φοβάμαι εσένα. Εμένα φοβάμαι. Και αυτό που πραγματικά είμαι. Δεν μου αρέσω. Το να το βλέπω μόνο εγώ δεν με ενοχλεί, το συνήθισα. Το να το δεις όμως και εσύ δεν το θέλω. Θα με απορρίψεις, έτσι δεν είναι; Γιατί να μη σε προλάβω;

Η ασφάλεια είναι το παν! Όσο είμαι ασφαλής, τα υπόλοιπα τα αντέχω.

Θα βοηθούσε να ξέρω ότι όπως και να με δεις, θα σου αρέσω. Βαθιά μέσα μου όμως δεν πιστεύω ότι αυτό είναι πιθανό. Ίσως αν καταφέρω να μη με επηρεάζει η γνώμη σου, τότε όλα θα είναι αλλιώς. Άλλωστε είμαστε όλοι φύλλα του ίδιου δέντρου. Έχεις και εσύ άσχημα να δείξεις. Μπορεί τα άσχημά μας να μοιάζουν κιόλας, πού ξέρεις!

Από την άλλη, εμένα πρέπει να σταματήσω να φοβάμαι, όχι εσένα. Την ασφάλεια δεν αποζητώ; Υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από αυτήν που σου δίνει η αποδοχή του ίδιου σου εαυτού;

Ένα δρόμο που έχει δυσκολίες, αλλά ταυτόχρονα με κάνει να νιώθω ασφαλής. Κουράζομαι συχνά, όμως είναι δεδομένο ότι αυτό χρειάζεται. Αν μη τι άλλο, ο ”σωστός” δρόμος με ευθυγραμμίζει με τους γύρω μου. Αυτό με κάνει να νιώθω καλά και κυρίως κάνει τους γύρω μου να νιώθουν καλά με εμένα.

Όλα είναι υπό τον έλεγχό μου.

Όμως, κάπου μέσα μου κάτι με ενοχλεί. Κάτι παλεύει. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι φταίει, το νιώθω όμως. Μάλλον δεν είναι τίποτα, παραξενιές του μυαλού μου. Και γιατί να φταίει κάτι; Αφού τα κάνω όλα όπως πρέπει και προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Όλος ο κόσμος αυτό κάνει.

Μάλλον νιώθω κάτι που δεν θα έπρεπε να νιώθω. Κάτι δεν πάει καλά με εμένα.

Θέλω πραγματικά να πιστεύω ότι όλα είναι καλά. Άλλωστε το τι πρέπει να θέλω και τι όχι είναι προδιαγεγραμμένο. Και οι άλλοι αυτά θέλουν. Ποιος είμαι εγώ που μπορεί να θέλω κάτι διαφορετικό;

Μερικές φορές κουράζομαι να προσπαθώ. Αυτό είναι όλο. Θα το ξεπεράσω και θα συνεχίσω.

Αυτό το κάτι που νιώθω όμως είναι εκεί και με ενοχλεί. Και ενώ τα βήματα που κάνω τόσο καιρό είναι πλέον γνωστά, ξαφνικά μοιάζει τα πόδια μου να μην έχουν τη δύναμη να κινηθούν. Αν υπήρχε τρόπος να τα παρατήσω όλα, θα το έκανα. Αλλά τι θα πούνε οι άλλοι; Θα με θεωρήσουν παράταιρο και περίεργο. Επικίνδυνο αυτό. Δε το θέλω. Από την άλλη, ποιοι είναι οι άλλοι για να με κρίνουν; Αυτοί δεν νιώθουν ποτέ περίεργα; Ίσως τελικά και αυτοί στις δικές τους ζωές να κουράζονται να προσπαθούν. Ίσως και αυτοί κάπου κάπου να θέλουν να τα παρατήσουν. Ίσως οι παραξενιές μας να είναι παρόμοιες. Κι αν και αυτοί νιώθουν έτσι, τότε δεν είμαι μόνο εγώ ο παράταιρος.

Το κάτι που νιώθω μοιάζει με ράγισμα. Ράγισμα μιας πέτρας από αυτές που είναι φτιαγμένος ο ”σωστός” μου δρόμος. Έχω πάντα την επιλογή να τη φτιάξω και να συνεχίσω και πάλι τα γνωστά μου βήματα. Από την άλλη σκέφτομαι, έχει νόημα;