Στην ερώτηση «τι δεν κάνω καλά;» απαντάω πολύ γρήγορα. Λογικό, αφού σε αυτό εστιάζω. Πολλές φορές, μόνο σε αυτό!

Περιμένω πώς και πώς την επιβράβευση των άλλων να μου αναδείξει τι κάνω καλά και πού τα καταφέρνω. Λες και οι άλλοι με ξέρουν καλύτερα από ότι εγώ τον ίδιο μου τον εαυτό. Βασανιστικό ακούγεται τώρα που το σκέφτομαι. Σαν να παίζω πιάνο και να μπορούν μόνο οι άλλοι να ακούσουν τη μελωδία μου. Και από την άλλη, πόσες φορές χωρίς την επιβράβευσή τους χάνω το νόημα… Σαν τότε να μην αξίζει καν η μελωδία που παίζω. Ούτε καν το γεγονός ότι παίζω. Αν όχι για τους άλλους, τότε για ποιον;

Για σκέψου… Επιλέγω να αγνοήσω τον βασικότερο από όλους τους ακροατές. Τον ακροατή με τη μεγαλύτερη δύναμη στα χέρια του. Αυτόν που μπορεί να καθορίσει το αποτέλεσμα και που γι’ αυτόν το αποτέλεσμα έχει μακροπρόθεσμη αξία. Τον εαυτό μου.

Έχω εξασκήσει πολύ την ικανότητά μου να εστιάζω στο τι δεν κάνω καλά. Αναπόφευκτα, έχω ξεχάσει την ικανότητά μου να βλέπω και να απολαμβάνω όσα κάνω καλά. Και πολλές φορές νιώθω ευγνώμων που υπάρχουν οι άλλοι ακροατές να μου υπενθυμίζουν τα καλά μου. Όμως αυτοί δεν είναι πάντα εκεί να ακούνε τη μελωδία μου, ή δεν είναι πάντα εκεί με τον ίδιο τρόπο. Αν θέλω σταθερότητα, οφείλω να αναγνωρίσω ότι υπάρχει και αυτός ο ακροατής που πολύ συχνά επιλέγω να αγνοήσω, όμως στην πραγματικότητα είναι πάντα εκεί. Μπορεί αυτός να μου δώσει την επιβράβευση. Μια επιβράβευση που θα έχει άλλη αξία!

Όταν αποφασίζω να αλλάξω, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συναντήσω μικρές ή μεγάλες δυσκολίες. Πριν ξεκινήσω όμως μια αλλαγή, χρειάζεται αρχικά να παρατηρήσω και να παραδεχτώ ότι χρειάζομαι να αλλάξω. Και αυτό το πρώτο βήμα, είναι αρκετά συχνά και το πιο δύσκολο.

Είμαι καλά εδώ; Όπως είμαι, με αυτά που έχω, με αυτά που κάνω, με τους ανθρώπους που επέλεξα να έχω στη ζωή μου, εδώ που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή;

Αν τολμήσω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, η ερώτηση αυτή κάποιες φορές θα συνοδεύεται από μια σκληρή απάντηση. Μια απάντηση που σπάει τον καταναγκασμό του να λέω ότι είμαι καλά ενώ δεν είμαι. Μια απάντηση που πιέζει για αλλαγή.

Η ζωή είναι όντως μικρή, όταν δεν τη ζω όπως θέλω. Για να τη ζήσω όπως εγώ θέλω, οφείλω να θέτω στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση κάθε μέρα και να ρισκάρω να δώσω αρνητική απάντηση, αγνοώντας τις δικαιολογίες που έμαθα να λέω. Και τότε, αν φυσικά το θελήσω, οφείλω να αλλάξω και να επιλέξω κάτι άλλο. Το οφείλω στον εαυτό μου. Κι αν στην αρχή θα είναι δύσκολο να λειτουργώ έτσι, στην πορεία θα είναι πια συνηθισμένο. Γιατί το να κάνω επιλογές που μου ταιριάζουν, θα μου είναι πλέον βίωμα.

Δεν παραμυθιάζομαι. Οι ριζικές αλλαγές δεν έρχονται έτσι εύκολα. Αρκετές φορές είναι επώδυνες. Απαιτούν τον κόπο μου, το χρόνο μου και την προσήλωσή μου. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι μικρές, καθημερινές αλλαγές που δεν με βγάζουν πολύ έξω από τα νερά που έμαθα ως τώρα να κολυμπώ. Ακόμα κι αυτές όμως, βελτιώνουν αυτό που νιώθω, αυτό που κάνω, αυτό που είμαι. Μάλιστα, αρκετά συχνά οι μεγάλες αλλαγές προκύπτουν σταδιακά από πολλές μικρές.

Σε βάθος χρόνου θα κοιτάξω πίσω μου. Είναι ωραίο να το κάνει κανείς αυτό. Τότε πιστεύω ότι δεν θα εστιάσω στις αλλαγές που έκανα, στις δυσκολίες που συνάντησα και στο πόσο επώδυνες ήταν, αλλά στα αποτελέσματα που αυτές μου έφεραν. Και αυτό λέει πολλά για τις ίδιες τις αλλαγές!

Οι τέλειες ζωές των άλλων είναι αυτές που συχνά συναντάς μπροστά σου, μέσα από την οθόνη σου, αυτές που φτάνουν στα αυτιά σου. Αυτές που μεταξύ πολλών άλλων επιλέγεις να προσέξεις. Σε γοητεύουν και σε έλκουν σε σημείο που αναπόφευκτα οδηγείσαι στη σύγκριση με τη δική σου ζωή. Σε μια ζωή που μπροστά σε αυτές τις τέλειες, μοιάζει ξαφνικά ανούσια και άχρωμη, γεμάτη μόνο με δυσκολίες και υποχρεώσεις. Χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τα μάτια των άλλων. Χωρίς καμία αίγλη.

Και τότε η σύγκριση μπορεί να αποβεί ολέθρια. Τα βάζεις με την κακιά μοίρα, τις άσχημες συνθήκες, την άδικη κοινωνία, τους ανεύθυνους γονείς, τον ανάξιο εαυτό σου. Αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος και γιατί εσένα δεν σου αξίζει μία τέλεια ζωή. Τι παραπάνω έχουν οι άλλοι; Γιατί εσύ είσαι ο άτυχος και οι άλλοι οι τυχεροί;

Μέσα στην απογοήτευση, το θυμό και την αδικία, χρειάζεται να σκεφτείς ψύχραιμα…

Πολλές φορές ένα εντυπωσιακό περιτύλιγμα, σε κάνει εσφαλμένα να πιστεύεις ότι και το εσωτερικό του είναι εξίσου εντυπωσιακό. Με παρόμοιο τρόπο, οι τέλειες ζωές είναι ικανές να σε παραπλανήσουν. Στην πραγματικότητα, αυτό που δείχνουν είναι το έξω και όχι το μέσα, το μερικό και όχι το σύνολο, το ‘’σκηνοθετημένο’’ και όχι το αληθινό. Το τέλειο σε όλα τα επίπεδα δεν υπάρχει πουθενά. Ακόμα και αν υπήρχε, πιθανότατα δεν θα συνοδευόταν από την ανάγκη προβολής. Οι άλλοι με τις τέλειες ζωές τους, για τους δικούς τους λόγους έχουν την ανάγκη να προβάλλουν αυτό το κομμάτι τους, κρύβοντας με δεξιοτεχνία όσα δεν ταιριάζουν με το τέλειο.

Είναι σίγουρο ότι και εσύ έχεις κάποια κομμάτια τέλειας ζωής. Έχεις όμως την ανάγκη να τα προβάλλεις;

Έτσι είναι οι σχέσεις. Έχουν εγγύτητα, οικειότητα. Το ξέρω.

Στην αρχή μπορώ πάντα και το κρατώ σε ασφαλή πλαίσια. Σου δείχνω ό, τι και όσα θέλω. Αφήνω τα άσχημα εκτός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα δεις από την αρχή. Φοβάμαι όμως ότι αργά ή γρήγορα δεν θα μπορώ πλέον να το ελέγχω. Ίσως τότε να είναι μια καλή στιγμή να φύγω. Έτσι θα κρατήσεις μόνο τα καλά μου. Και όλα θα είναι εντάξει. Δεν θα έχω πλέον εσένα, αλλά θα είμαι ασφαλής. Θα κρατώ την εικόνα μου μόνο για μένα.

Είχα πάντα την αίσθηση ότι φοβάμαι εσένα. Που διεισδύεις σαν ξένο σώμα στον κόσμο μου. Σταδιακά καταλαβαίνω ότι δεν φοβάμαι εσένα. Εμένα φοβάμαι. Και αυτό που πραγματικά είμαι. Δεν μου αρέσω. Το να το βλέπω μόνο εγώ δεν με ενοχλεί, το συνήθισα. Το να το δεις όμως και εσύ δεν το θέλω. Θα με απορρίψεις, έτσι δεν είναι; Γιατί να μη σε προλάβω;

Η ασφάλεια είναι το παν! Όσο είμαι ασφαλής, τα υπόλοιπα τα αντέχω.

Θα βοηθούσε να ξέρω ότι όπως και να με δεις, θα σου αρέσω. Βαθιά μέσα μου όμως δεν πιστεύω ότι αυτό είναι πιθανό. Ίσως αν καταφέρω να μη με επηρεάζει η γνώμη σου, τότε όλα θα είναι αλλιώς. Άλλωστε είμαστε όλοι φύλλα του ίδιου δέντρου. Έχεις και εσύ άσχημα να δείξεις. Μπορεί τα άσχημά μας να μοιάζουν κιόλας, πού ξέρεις!

Από την άλλη, εμένα πρέπει να σταματήσω να φοβάμαι, όχι εσένα. Την ασφάλεια δεν αποζητώ; Υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από αυτήν που σου δίνει η αποδοχή του ίδιου σου εαυτού;

Ένα δρόμο που έχει δυσκολίες, αλλά ταυτόχρονα με κάνει να νιώθω ασφαλής. Κουράζομαι συχνά, όμως είναι δεδομένο ότι αυτό χρειάζεται. Αν μη τι άλλο, ο ”σωστός” δρόμος με ευθυγραμμίζει με τους γύρω μου. Αυτό με κάνει να νιώθω καλά και κυρίως κάνει τους γύρω μου να νιώθουν καλά με εμένα.

Όλα είναι υπό τον έλεγχό μου.

Όμως, κάπου μέσα μου κάτι με ενοχλεί. Κάτι παλεύει. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι φταίει, το νιώθω όμως. Μάλλον δεν είναι τίποτα, παραξενιές του μυαλού μου. Και γιατί να φταίει κάτι; Αφού τα κάνω όλα όπως πρέπει και προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Όλος ο κόσμος αυτό κάνει.

Μάλλον νιώθω κάτι που δεν θα έπρεπε να νιώθω. Κάτι δεν πάει καλά με εμένα.

Θέλω πραγματικά να πιστεύω ότι όλα είναι καλά. Άλλωστε το τι πρέπει να θέλω και τι όχι είναι προδιαγεγραμμένο. Και οι άλλοι αυτά θέλουν. Ποιος είμαι εγώ που μπορεί να θέλω κάτι διαφορετικό;

Μερικές φορές κουράζομαι να προσπαθώ. Αυτό είναι όλο. Θα το ξεπεράσω και θα συνεχίσω.

Αυτό το κάτι που νιώθω όμως είναι εκεί και με ενοχλεί. Και ενώ τα βήματα που κάνω τόσο καιρό είναι πλέον γνωστά, ξαφνικά μοιάζει τα πόδια μου να μην έχουν τη δύναμη να κινηθούν. Αν υπήρχε τρόπος να τα παρατήσω όλα, θα το έκανα. Αλλά τι θα πούνε οι άλλοι; Θα με θεωρήσουν παράταιρο και περίεργο. Επικίνδυνο αυτό. Δε το θέλω. Από την άλλη, ποιοι είναι οι άλλοι για να με κρίνουν; Αυτοί δεν νιώθουν ποτέ περίεργα; Ίσως τελικά και αυτοί στις δικές τους ζωές να κουράζονται να προσπαθούν. Ίσως και αυτοί κάπου κάπου να θέλουν να τα παρατήσουν. Ίσως οι παραξενιές μας να είναι παρόμοιες. Κι αν και αυτοί νιώθουν έτσι, τότε δεν είμαι μόνο εγώ ο παράταιρος.

Το κάτι που νιώθω μοιάζει με ράγισμα. Ράγισμα μιας πέτρας από αυτές που είναι φτιαγμένος ο ”σωστός” μου δρόμος. Έχω πάντα την επιλογή να τη φτιάξω και να συνεχίσω και πάλι τα γνωστά μου βήματα. Από την άλλη σκέφτομαι, έχει νόημα;

Φύλαξε αυτό το γράμμα, γιατί το περιεχόμενό του ίσως σου φανεί πολύτιμο.

Μερικές φορές τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα φαντάζεσαι. Μερικές φορές τα πράγματα ζορίζουν. Και ξέρω ότι αυτές τις φορές προσπαθείς, όμως κάποτε σε κουράζει η συνεχής προσπάθεια. Τότε ματαιώνεσαι και αφήνεσαι στο να πιστέψεις ότι τίποτα δεν έχει νόημα. Γιατί δεν ξαποσταίνεις λίγο; Η ζωή δεν είναι μόνο αγώνας. Χρειάζεται να την απολαμβάνεις κιόλας. Μόνο έτσι θα διατηρείς τη δύναμη να συνεχίζεις.

Να την προσέχεις τη δύναμή σου. Και αν κάποιες φορές σου φαίνεται ακατόρθωτο να τη βρεις, δεν πειράζει. Είσαι άνθρωπος, μη το ξεχνάς. Όμως έχεις τόση μέσα σου! Θέλει δύναμη για να αντέχεις τις κακοτυχίες της ζωής. Θέλει δύναμη για να αποτυγχάνεις. Θέλει δύναμη για να συνεχίζεις. Παραδέξου το.

Δεν είναι λίγες οι φορές που σε νιώθω να σκέφτεσαι ότι δεν αξίζεις τα όσα έχεις και τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου και σου δίνουν αγάπη. Γίνεσαι ο πιο αυστηρός κριτής σου. Θυμώνεις εξαιτίας των όσων δεν μπόρεσες να κάνεις ή να είσαι. Η κριτική σου νομίζεις ότι σε βοηθάει να γίνεσαι καλύτερος. Από πού άραγε το έμαθες αυτό;

Κάτι τέτοιες στιγμές, ξέρω ότι είναι δύσκολο να πας ενάντια σε όσα σκέφτεσαι. Όμως θέλω να ξέρεις ότι η κριτική σου με πονάει. Αφήνει πληγές που θέλει χρόνο για να κλείσουν.

Σε αυτές τις στιγμές, οφείλω να σου υπενθυμίζω πως κάνεις ό,τι μπορείς. Προσπαθείς για το καλύτερο, ακόμα και αν δεν ξέρεις πάντα ποιο είναι το καλό για εσένα.

Είμαι περήφανη για σένα. Όχι για αυτά που κάνεις ή δεν κάνεις, αλλά για αυτά που είσαι!

Με αγάπη,

Η εσωτερική φωνή σου