Μου αξίζει να ζω ευτυχισμένα και γι’ αυτό παλεύω καθημερινά. Μέχρι που μου γίνεται καταναγκασμός, εμμονή, μονόδρομος. Και τότε γίνομαι ο δικτάτορας του εαυτού μου, που μου επιβάλω έναν και μόνο έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο ζωής.

Όμως η ζωή με ξεγελάει, φέρνοντας στο δρόμο μου κάθε είδους προβλήματα και άσχημα συναισθήματα. Και τότε ο μονόδρομος της ευτυχίας, καταλήγει σε αδιέξοδο. Τότε παλεύω να βρω το δρόμο μου, κλείνοντας τα μάτια σε οτιδήποτε αρνητικό μαυρίζει απειλητικά το ροζ σύννεφο. Δεν αντιλαμβάνομαι ότι τότε είναι που ενδυναμώνω περισσότερο τη σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων.

Αν κοιτάξω προσεκτικά, θα αντιληφθώ ότι αυτή η σκοτεινή πλευρά αναμφίβολα υπάρχει, είτε επιλέγω να τη δω είτε όχι. Κάποια στιγμή τον πόνο κανείς δεν θα καταφέρει να τον προλάβει. Όμως ευτυχώς για μένα, το νόημα στα πράγματα παραμένει προσωπική μου υπόθεση. Το αρνητικό είναι προφανές ότι πονάει. Το νιώθω, δεν χρειάζεται να εθελοτυφλώ. Στην πραγματικότητα, το νιώθω ακόμα και αν εθελοτυφλώ. Μπορώ να μη μείνω όμως σε αυτό. Γιατί το αρνητικό κρύβει ταυτόχρονα πολύτιμες αλήθειες, με σημαντικότερη από όλες την αλήθεια ότι μπορώ να το αντέξω και να ανταπεξέλθω στη δυσκολία που βρίσκεται μπροστά μου. Αυτό είναι ένα μάθημα που δύσκολα ξεχνιέται στη μετέπειτα πορεία μου.

Σταδιακά καταλαβαίνω ότι ακόμα και όταν οι καιροί είναι δύσκολοι, κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει μια καλή ζωή. Τώρα, αν αυτό ονομάζεται ευτυχία, παραμένει κάτι υποκειμενικό.

Όταν αρρωσταίνω, να βιάζομαι να γίνω καλά μέσα από φάρμακα και κάθε είδους γιατροσόφια, ώστε να επιστρέψω στην κανονικότητά μου,

όταν χτυπάω, να φροντίζω τα τραύματά μου μέχρι να κλείσουν,

όταν βάζω κιλά, να στερούμαι το φαγητό για να φτάσω και πάλι στην επιθυμητή εικόνα μου.

Μου έμαθαν ότι κάθε είδους ασθένεια, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά στο σώμα μου και με αυτό ως δεδομένο, η λύση είναι προφανής. Ένα σώμα που δεν λειτουργεί σωστά, χρειάζεται επιδιόρθωση.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι το να προσέχω το σώμα μου δεν φτάνει για να είμαι υγιής.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι όσα σκέφτομαι έχουν σημασία και ότι οι αρνητικές σκέψεις μακροπρόθεσμα μου κάνουν κακό, μεγαλύτερο από όσο φαντάζομαι.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι τα αρνητικά μου συναισθήματα δεν είναι κάτι κακό που πρέπει πάντα να καταπιέζω. Γιατί όσο το κάνω αυτό, τόσο εκείνα επιμένουν.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι το να μισώ τον εαυτό μου για τα λάθη μου και τις ανεπάρκειές μου, το να παλεύω εσωτερικά με αντίπαλο τον ίδιο μου τον εαυτό, με βλάπτει τόσο, που το σώμα μου αντιδρά.

Κανείς δεν μου έμαθε ότι το είναι μου δεν είναι μόνο σώμα. Όλα λειτουργούν μέσα από μια αόρατη σύνδεση, τη σύνδεση μεταξύ σώματος και ψυχής. Και ότι οι ασθένειες, τα σωματικά τραύματα, η αύξηση του βάρους μου, μπορεί να είναι το σύμπτωμα μιας πιο βαθιάς διαταραχής στο σύστημά μου. Για να εντοπίσω τι πάει στραβά, δεν φτάνει να εξετάσω μόνο το σώμα μου. Χρειάζεται να ανοίξω το πλάνο μου και να δω όσα δεν μου έμαθε κανείς.

………

Η υγεία που όλοι ευχόμαστε να έχουμε, είναι ένα κράμα σωματικής και ψυχικής ισορροπίας. Το σώμα και η ψυχή είναι ένα σύνολο και όταν το ένα από τα δύο του μέρη πονά, τότε αυτόματα πονάει και το άλλο.

Όταν αποφασίζω να αλλάξω, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συναντήσω μικρές ή μεγάλες δυσκολίες. Πριν ξεκινήσω όμως μια αλλαγή, χρειάζεται αρχικά να παρατηρήσω και να παραδεχτώ ότι χρειάζομαι να αλλάξω. Και αυτό το πρώτο βήμα, είναι αρκετά συχνά και το πιο δύσκολο.

Είμαι καλά εδώ; Όπως είμαι, με αυτά που έχω, με αυτά που κάνω, με τους ανθρώπους που επέλεξα να έχω στη ζωή μου, εδώ που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή;

Αν τολμήσω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, η ερώτηση αυτή κάποιες φορές θα συνοδεύεται από μια σκληρή απάντηση. Μια απάντηση που σπάει τον καταναγκασμό του να λέω ότι είμαι καλά ενώ δεν είμαι. Μια απάντηση που πιέζει για αλλαγή.

Η ζωή είναι όντως μικρή, όταν δεν τη ζω όπως θέλω. Για να τη ζήσω όπως εγώ θέλω, οφείλω να θέτω στον εαυτό μου αυτή την ερώτηση κάθε μέρα και να ρισκάρω να δώσω αρνητική απάντηση, αγνοώντας τις δικαιολογίες που έμαθα να λέω. Και τότε, αν φυσικά το θελήσω, οφείλω να αλλάξω και να επιλέξω κάτι άλλο. Το οφείλω στον εαυτό μου. Κι αν στην αρχή θα είναι δύσκολο να λειτουργώ έτσι, στην πορεία θα είναι πια συνηθισμένο. Γιατί το να κάνω επιλογές που μου ταιριάζουν, θα μου είναι πλέον βίωμα.

Δεν παραμυθιάζομαι. Οι ριζικές αλλαγές δεν έρχονται έτσι εύκολα. Αρκετές φορές είναι επώδυνες. Απαιτούν τον κόπο μου, το χρόνο μου και την προσήλωσή μου. Υπάρχουν όμως και εκείνες οι μικρές, καθημερινές αλλαγές που δεν με βγάζουν πολύ έξω από τα νερά που έμαθα ως τώρα να κολυμπώ. Ακόμα κι αυτές όμως, βελτιώνουν αυτό που νιώθω, αυτό που κάνω, αυτό που είμαι. Μάλιστα, αρκετά συχνά οι μεγάλες αλλαγές προκύπτουν σταδιακά από πολλές μικρές.

Σε βάθος χρόνου θα κοιτάξω πίσω μου. Είναι ωραίο να το κάνει κανείς αυτό. Τότε πιστεύω ότι δεν θα εστιάσω στις αλλαγές που έκανα, στις δυσκολίες που συνάντησα και στο πόσο επώδυνες ήταν, αλλά στα αποτελέσματα που αυτές μου έφεραν. Και αυτό λέει πολλά για τις ίδιες τις αλλαγές!

Ένα δρόμο που έχει δυσκολίες, αλλά ταυτόχρονα με κάνει να νιώθω ασφαλής. Κουράζομαι συχνά, όμως είναι δεδομένο ότι αυτό χρειάζεται. Αν μη τι άλλο, ο ”σωστός” δρόμος με ευθυγραμμίζει με τους γύρω μου. Αυτό με κάνει να νιώθω καλά και κυρίως κάνει τους γύρω μου να νιώθουν καλά με εμένα.

Όλα είναι υπό τον έλεγχό μου.

Όμως, κάπου μέσα μου κάτι με ενοχλεί. Κάτι παλεύει. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι φταίει, το νιώθω όμως. Μάλλον δεν είναι τίποτα, παραξενιές του μυαλού μου. Και γιατί να φταίει κάτι; Αφού τα κάνω όλα όπως πρέπει και προσπαθώ πάντα για το καλύτερο. Όλος ο κόσμος αυτό κάνει.

Μάλλον νιώθω κάτι που δεν θα έπρεπε να νιώθω. Κάτι δεν πάει καλά με εμένα.

Θέλω πραγματικά να πιστεύω ότι όλα είναι καλά. Άλλωστε το τι πρέπει να θέλω και τι όχι είναι προδιαγεγραμμένο. Και οι άλλοι αυτά θέλουν. Ποιος είμαι εγώ που μπορεί να θέλω κάτι διαφορετικό;

Μερικές φορές κουράζομαι να προσπαθώ. Αυτό είναι όλο. Θα το ξεπεράσω και θα συνεχίσω.

Αυτό το κάτι που νιώθω όμως είναι εκεί και με ενοχλεί. Και ενώ τα βήματα που κάνω τόσο καιρό είναι πλέον γνωστά, ξαφνικά μοιάζει τα πόδια μου να μην έχουν τη δύναμη να κινηθούν. Αν υπήρχε τρόπος να τα παρατήσω όλα, θα το έκανα. Αλλά τι θα πούνε οι άλλοι; Θα με θεωρήσουν παράταιρο και περίεργο. Επικίνδυνο αυτό. Δε το θέλω. Από την άλλη, ποιοι είναι οι άλλοι για να με κρίνουν; Αυτοί δεν νιώθουν ποτέ περίεργα; Ίσως τελικά και αυτοί στις δικές τους ζωές να κουράζονται να προσπαθούν. Ίσως και αυτοί κάπου κάπου να θέλουν να τα παρατήσουν. Ίσως οι παραξενιές μας να είναι παρόμοιες. Κι αν και αυτοί νιώθουν έτσι, τότε δεν είμαι μόνο εγώ ο παράταιρος.

Το κάτι που νιώθω μοιάζει με ράγισμα. Ράγισμα μιας πέτρας από αυτές που είναι φτιαγμένος ο ”σωστός” μου δρόμος. Έχω πάντα την επιλογή να τη φτιάξω και να συνεχίσω και πάλι τα γνωστά μου βήματα. Από την άλλη σκέφτομαι, έχει νόημα;

Φύλαξε αυτό το γράμμα, γιατί το περιεχόμενό του ίσως σου φανεί πολύτιμο.

Μερικές φορές τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα φαντάζεσαι. Μερικές φορές τα πράγματα ζορίζουν. Και ξέρω ότι αυτές τις φορές προσπαθείς, όμως κάποτε σε κουράζει η συνεχής προσπάθεια. Τότε ματαιώνεσαι και αφήνεσαι στο να πιστέψεις ότι τίποτα δεν έχει νόημα. Γιατί δεν ξαποσταίνεις λίγο; Η ζωή δεν είναι μόνο αγώνας. Χρειάζεται να την απολαμβάνεις κιόλας. Μόνο έτσι θα διατηρείς τη δύναμη να συνεχίζεις.

Να την προσέχεις τη δύναμή σου. Και αν κάποιες φορές σου φαίνεται ακατόρθωτο να τη βρεις, δεν πειράζει. Είσαι άνθρωπος, μη το ξεχνάς. Όμως έχεις τόση μέσα σου! Θέλει δύναμη για να αντέχεις τις κακοτυχίες της ζωής. Θέλει δύναμη για να αποτυγχάνεις. Θέλει δύναμη για να συνεχίζεις. Παραδέξου το.

Δεν είναι λίγες οι φορές που σε νιώθω να σκέφτεσαι ότι δεν αξίζεις τα όσα έχεις και τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου και σου δίνουν αγάπη. Γίνεσαι ο πιο αυστηρός κριτής σου. Θυμώνεις εξαιτίας των όσων δεν μπόρεσες να κάνεις ή να είσαι. Η κριτική σου νομίζεις ότι σε βοηθάει να γίνεσαι καλύτερος. Από πού άραγε το έμαθες αυτό;

Κάτι τέτοιες στιγμές, ξέρω ότι είναι δύσκολο να πας ενάντια σε όσα σκέφτεσαι. Όμως θέλω να ξέρεις ότι η κριτική σου με πονάει. Αφήνει πληγές που θέλει χρόνο για να κλείσουν.

Σε αυτές τις στιγμές, οφείλω να σου υπενθυμίζω πως κάνεις ό,τι μπορείς. Προσπαθείς για το καλύτερο, ακόμα και αν δεν ξέρεις πάντα ποιο είναι το καλό για εσένα.

Είμαι περήφανη για σένα. Όχι για αυτά που κάνεις ή δεν κάνεις, αλλά για αυτά που είσαι!

Με αγάπη,

Η εσωτερική φωνή σου