Έτσι είναι οι σχέσεις. Έχουν εγγύτητα, οικειότητα. Το ξέρω.

Στην αρχή μπορώ πάντα και το κρατώ σε ασφαλή πλαίσια. Σου δείχνω ό, τι και όσα θέλω. Αφήνω τα άσχημα εκτός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα δεις από την αρχή. Φοβάμαι όμως ότι αργά ή γρήγορα δεν θα μπορώ πλέον να το ελέγχω. Ίσως τότε να είναι μια καλή στιγμή να φύγω. Έτσι θα κρατήσεις μόνο τα καλά μου. Και όλα θα είναι εντάξει. Δεν θα έχω πλέον εσένα, αλλά θα είμαι ασφαλής. Θα κρατώ την εικόνα μου μόνο για μένα.

Είχα πάντα την αίσθηση ότι φοβάμαι εσένα. Που διεισδύεις σαν ξένο σώμα στον κόσμο μου. Σταδιακά καταλαβαίνω ότι δεν φοβάμαι εσένα. Εμένα φοβάμαι. Και αυτό που πραγματικά είμαι. Δεν μου αρέσω. Το να το βλέπω μόνο εγώ δεν με ενοχλεί, το συνήθισα. Το να το δεις όμως και εσύ δεν το θέλω. Θα με απορρίψεις, έτσι δεν είναι; Γιατί να μη σε προλάβω;

Η ασφάλεια είναι το παν! Όσο είμαι ασφαλής, τα υπόλοιπα τα αντέχω.

Θα βοηθούσε να ξέρω ότι όπως και να με δεις, θα σου αρέσω. Βαθιά μέσα μου όμως δεν πιστεύω ότι αυτό είναι πιθανό. Ίσως αν καταφέρω να μη με επηρεάζει η γνώμη σου, τότε όλα θα είναι αλλιώς. Άλλωστε είμαστε όλοι φύλλα του ίδιου δέντρου. Έχεις και εσύ άσχημα να δείξεις. Μπορεί τα άσχημά μας να μοιάζουν κιόλας, πού ξέρεις!

Από την άλλη, εμένα πρέπει να σταματήσω να φοβάμαι, όχι εσένα. Την ασφάλεια δεν αποζητώ; Υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από αυτήν που σου δίνει η αποδοχή του ίδιου σου εαυτού;

Σε αγαπώ γιατί με φροντίζεις, είσαι δίπλα μου και με στηρίζεις. Αν δεν τα έκανες όλα αυτά, δεν θα σε χρειαζόμουν.

Σε αγαπώ γιατί μου καλύπτεις τις ανάγκες, όποιες και αν είναι αυτές. Αν σταματήσεις να το κάνεις, απλά θα σταματήσω να σε έχω ανάγκη.

Σε αγαπώ γιατί με αντέχεις. Αν κουραστείς, με τον καιρό θα κουραστώ και εγώ.

Σε αγαπώ γιατί για τους δικούς σου λόγους έλκεσαι από εμένα. Αν πάψεις να το κάνεις, θα ξεκινήσω λίγο-λίγο να σε απορρίπτω.

Σε αγαπώ, γιατί μου είσαι οικείος, σε συνήθισα. Αν γίνεις ένας ξένος, δεν θα νιώθω ασφαλής δίπλα σου.

Σε αγαπώ γιατί με τα χρόνια αλλάζεις σε κάτι που μου κάνει. Αν δεν μου έκανες, θα ένιωθα κάτι άλλο, όχι αγάπη.

Σε αγαπώ γιατί λες «ναι» σε μένα. Και όταν επιμένεις, σταδιακά λέω «ναι» στον εαυτό μου. Και τότε νιώθω καλά και είμαι σε θέση να σου ανταποδώσω αγάπη.

Σε αγαπώ γιατί σε νοιάζομαι, σε χρειάζομαι, νιώθω ασφάλεια κοντά σου, σε έχω ανάγκη, με βολεύεις, με ελκύεις, μου κάνεις.

Σε αγαπώ από επιλογή και όχι γιατί έτυχε. Θέλω και σε αγαπώ.

Και όταν σε αγαπώ, με αγαπάς και εσύ! Και έτσι συνεχίζουμε…

Σε μια ομάδα συμβαίνει μια διαπροσωπική διαδικασία που περιλαμβάνει το συντονιστή και δύο ή περισσότερους ανθρώπους που έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους, όπως κάποιο πρόβλημα, στόχο, στάσεις, αξίες κλπ. Τα άτομα μέσα σε μια ομάδα διδάσκονται ότι και άλλοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες στη ζωή τους και ότι μπορεί κανείς να εμπιστεύεται τους άλλους και να εκφράζει τις δυσκολίες του, χωρίς αυτό να επηρεάζει τις μεταξύ τους σχέσεις. Εκφράζοντας κάποιος τα προσωπικά του προβλήματα, τα κατανοεί και τα αντιμετωπίζει καλύτερα με τη βοήθεια των άλλων ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα μαθαίνει να δείχνει κατανόηση στα προβλήματα των άλλων. Στη συγκεκριμένη ομάδα θα υπάρξουν 4 εβδομαδιαίες συναντήσεις διάρκειας μιάμισης ώρας. Θα έχουμε την ευκαιρία μέσα από διαδραστικές ασκήσεις και βιωματικές δραστηριότητες να εξερευνήσουμε θέματα που μας απασχολούν σε μια σχέση. Θα διερευνήσουμε πώς είμαστε στις σχέσεις μας, πώς θέλουμε να είμαστε σε αυτές και τι περιμένουμε από τον άλλον, με στόχο να βρει ο καθένας απαντήσεις γύρω από το πώς αλληλεπιδρά με τους σημαντικούς άλλους. Ακόμα, θα προσεγγίσουμε θέματα, όπως η διεκδίκηση, τα όρια και η έκφραση των συναισθημάτων που βελτιώνουν την ισορροπία στις σχέσεις.

Εγώ και Εσύ με τις ατομικές μας ανάγκες, τα ξεχωριστά θέλω μας, τις διαφορετικές συνήθειές μας, με τα καλά μας και τα κακά μας, ξεκινάμε με διάθεση και δημιουργικότητα να φτιάξουμε κάτι κοινό, αυτό που αποκαλούμε «σχέση». Σαν δυο κύκλοι που τέμνονται και εισχωρούν ο ένας μέσα στον άλλο, οι ατομικότητές μας με όλα τους τα χαρακτηριστικά, συνδέονται και δημιουργούν ένα νέο πεδίο που έχει κάτι από εμένα και κάτι από εσένα, όμως δεν είναι και ούτε θα γίνει ποτέ εξ’ ολοκλήρου Εγώ ή Εσύ. Αυτό το πεδίο είναι ξεχωριστό, είναι το Εμείς. Αν και είναι προϊόν ένωσης, το Εμείς είναι μια νέα νοητή οντότητα που έχει δικά της χαρακτηριστικά και δικές της ανάγκες, όπως ακριβώς ο κάθε άνθρωπος φέρει τα γονίδια των δύο γονέων, όμως αποτελεί ξεχωριστή προσωπικότητα.

Το Εμείς έχει τη δύναμη να μας προσφέρει πολύτιμα αγαθά, αρκεί να καταλάβουμε τι ζητάει από εμάς. Το Εμείς χρειάζεται δέσμευση, φροντίδα και διάθεση να αφήνουμε κάποιες φορές στην άκρη μέρη του Εγώ και του Εσύ. Συχνά φαίνεται απαιτητικό και πιεστικό, ζητώντας κομμάτια του χρόνου και της ενέργειάς μας, που δεν μας είναι εύκολο να παραχωρήσουμε. Άλλες πάλι φορές, το Εμείς ζητά λιγότερα από όσα του δίνουμε, υπενθυμίζοντάς μας την ανάγκη του να βλέπει πού και πού το Εγώ και το Εσύ ξέχωρα.

Ως μοναδικοί υπεύθυνοι της δημιουργίας του, Εγώ και Εσύ καθορίζουμε το μέγεθος και τη δύναμή του. Μπορούμε να το διατηρήσουμε όσο μικρό είναι στην αρχή, δίνοντάς του περιορισμένη δύναμη και κρατώντας σχεδόν ανέπαφα τα ξεχωριστά κομμάτια μας ή μπορούμε να το μεγαλώσουμε αρκετά και να το δυναμώσουμε, τόσο ώστε το Εγώ ή το Εσύ να πάψουν σχεδόν να υπάρχουν. Όμως, το Εμείς δεν ζητά ταύτιση και θυσίες, αλλά σύνδεση και παραχωρήσεις. Και όσο έντονα κι αν αποφασίσουμε τελικά να το υπηρετήσουμε, Εγώ και Εσύ θα χρειαζόμαστε πάντα το «εγώ» μας.

Σαν ένα πνευματικό παιδί, το Εμείς γεννιέται ανέμελο, ζωηρό, χωρίς ευθύνες και βάρη. Καθώς όμως μεγαλώνει και μαθαίνει τον εαυτό του, περνάει από φάσεις επανάστασης, αμφισβήτησης και νέων απαιτήσεων και τότε ζητάει φροντίδα και εμπιστοσύνη. Οι φάσεις αυτές αν αντιμετωπιστούν με ψυχραιμία, οδηγούν το Εμείς σταδιακά στην ενηλικίωση και τελικά στην ωριμότητα, εκεί όπου τα δυνατά και τα τρωτά σημεία του είναι πλέον γνωστά και η εμφάνιση νέων αναγκών λιγότερο απειλητική. Σε αυτό το σημείο, το Εμείς δεν φοβάται τις δυσκολίες. Εγώ και Εσύ φροντίσαμε γι’ αυτό. Και όσο δύσκολο κι αν ήταν κατά καιρούς, δεν πιστέψαμε ποτέ ότι μόνο του το Εγώ ή μόνο του το Εσύ θα τα κατάφερνε καλύτερα.

Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω τον παράγοντα της τύχης, οι επιλογές που κάνουμε, οι προτιμήσεις και οι τελικές αποφάσεις μας είναι μέρος του χαρακτήρα μας. Τις περισσότερες φορές αντικατοπτρίζουν τα θέλω και τις ενδότερες ανάγκες μας, ενώ άλλες φορές μπορεί να αντιπροσωπεύουν τις επιθυμίες και ανάγκες των γονιών μας, τις οποίες μας τις έχουν περάσει. Έχουν διαμορφωθεί με βάση τις εμπειρίες μας, τα βιώματά μας και όσα έχουμε μάθει από το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώσαμε. Η κάθε επιλογή που κάνουμε έχει επεξεργαστεί και φιλτραριστεί πολλές φορές ασυνείδητα και μας δίνεται σαν ένα τελικό αποτέλεσμα. Η τύχη διαμορφώνει τις πιθανές επιλογές, αλλά ποια από αυτές θα ακολουθήσουμε είναι θέμα καθαρά προσωπικό.

Για παράδειγμα, η επιλογή του επαγγέλματός μας είναι συνειδητή. Επιλέγει κανείς να γίνει γιατρός και όχι αρχιτέκτονας και αυτό εξηγείται από πολλούς παράγοντες, οι οποίοι φαινομενικά είναι άγνωστοι, γι αυτό και η επιλογή εκ πρώτης όψεως φαίνεται τυχαίο γεγονός. Όμως με μια πιο προσεκτική ματιά, θα δούμε ότι το άτομο που επέλεξε να γίνει γιατρός, ίσως ανέκαθεν ένιωθε έντονα την ανάγκη να βοηθάει άλλους ανθρώπους, να νιώθει πληρότητα, ακόμα και ανωτερότητα σώζοντας τους άλλους. Η ενασχόλησή του με τον κλάδο της ιατρικής μπορεί να συνδέεται με παλαιότερα βιώματα, με το θάνατο ενός αγαπημένου του προσώπου κ.α.

Όσον αφορά στις σχέσεις, η συνάντηση με ένα άτομο που το κρίνουμε ελκυστικό, μπορεί να είναι τυχαία, αλλά η απόφασή μας να το προσεγγίσουμε και να σχετιστούμε μαζί του είναι θέμα συνειδητής επιλογής και όχι τύχης. Επιλέγουμε συντρόφους οι οποίοι συχνά μοιάζουν με τους γονείς μας, γιατί έτσι νιώθουμε ασφάλεια και οικειότητα. Συμβαίνει όμως και το αντίθετο. Αν οι γονείς μας είναι για εμάς παράδειγμα ‘προς αποφυγή’, τότε πιθανόν να επιλέξουμε κάποιον σύντροφο πολύ διαφορετικό από εκείνους.

Πολλές φορές ακούμε από φίλους ότι για άλλη μια φορά ‘έτυχε’ να πέσουν πάνω σε λάθος ανθρώπους. Ο ισχυρισμός αυτός τις περισσότερες φορές δεν αληθεύει, γιατί την επιλογή των συγκεκριμένων ανθρώπων την έκαναν οι ίδιοι. Άρα, ίσως να είναι ωφέλιμο, την επόμενη φορά να αναλογιστούν τα κριτήρια με τα οποία επιλέγουν τους συντρόφους τους και να οδηγηθούν σε μια καλύτερη επιλογή.

Όλοι αναγνωρίζουμε τη βοήθεια της τύχης, όμως θα πρέπει να ξέρουμε ότι η προσωπικότητά μας έχει πολύ περισσότερη επιρροή στις αποφάσεις μας. Η συνειδητοποίηση αυτή είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Γιατί όταν ευθυνόμαστε εμείς για κάτι, τότε μπορούμε και να επέμβουμε για να το αλλάξουμε.